Ben Aaronovitch �??Rzeki Londynu�?�

Kiedy m??j brat zobaczy?? ok??adk�? powiedzia??; „Czytasz horror o wampirach?”

„O wampirach?”- Zapyta??am- „A dlaczego?”

„No wiesz, Rzeki Londynu, krew, te sprawy�??”

C????, wampiry by??y, ale w ilo??ciach niewielkich. Za to angielski klimat? Dostrzegalny na ka??dej stronie.

Sprawa przedstawia si�? z pozoru prosto, bo s�? tak oto Peter Grant i Lesley May co to zaraz dostan�? przydzia?? do konkretnych wydzia????w policji w Londynie. Zaraz przed tym wiekopomnym wydarzeniem dochodzi jednak do pewnego niesympatycznego incydentu, kt??ry ??ci??le wi�???�? si�? z p????niejszym spotkaniem istoty ze ??wiata nale??�?cego do ma??o materialnej sfery, a nast�?pnie wy??ej wymieniona dw??jka, ju?? na ca??ego, zaczyna swoj�? podr???? w tematyk�? magii, b??stw, dawnych (cho�? bez przesady) wierze?? i… Sztuki. Z??a moc przybiera niesamowit�?, brutaln�? form�?, a kryminalna zagadka z ci�?g??ymi, totalnie niespodziewanymi zwrotami akcji, tworzy opowie??�? z gatunku urban fantasy, kt??ra pozostawia w g??owie szalone obrazy.

To taki Ucze?? Czarnoksi�???nika po??�?czony z Pann�? Marple. Je??li nie uwa??asz mo??esz si�? pogubi�?, bo jest uroczo chaotycznie. Wszystko sp??jne i logiczne, ale ma si�? poczucie ba??aganu. Co ciekawe w tym ba??aganie jest metoda, bo to dla fabu??y bardziej plus ni?? minus. Akcja si�? kr�?ci i zap�?tla, by stopniowo przybli??a�? nam zupe??nie abstrakcyjne i zaskakuj�?ce rozwi�?zanie.

Rzeki Londynu pe??ne s�? te?? sprzeczno??ci. Humor bywa nieoczywisty; z tych delikatnie sarkastycznych, niby nie ??miesznych, ale jednak zabawnych; czyli nie ??miejesz si�? do rozpuku, a u??miechasz p????g�?bkiem.

Na pocz�?tku ksi�???ka wydawa??a si�? lekka i tak sobie my??la??am, ??e b�?dzie prosta. Ale nie, nie by??a. Aaronovitch potrafi uderzy�? w Czytelnika znienacka, takim przeszywaj�?cym, inteligentnym i na przyk??ad smutnym opisem jakiego?? zdarzenia, ??e od razu wiemy, ??e ten facet wie o co w pisaniu chodzi i czujemy, ??e kryje si�? w tym co?? wi�?cej.

Co do postaci, to by??y w punkt, poczynaj�?c od sztampowego Mistrza, przez nieporadnego, acz daj�?cego nadziej�? g????wnego bohatera (kt??ry to jest jednym z tych z m??zgiem) przez istoty z pozoru prastare, a jednak dziwnie wsp????czesne, a?? po moj�? ulubienic�? Molly i pewnego czworonoga maj�?cego w zwyczaju niuchanie „rzeczy” totalnie nie z tej ziemi.

Peter dosy�? szybko oswaja si�? z faktem, ??e magia istnieje. No i fajnie, bo wol�? tak, ni?? czyta�? godzinami o rozhisteryzowanym osobniku wznosz�?cym r????ne ochy i achy co kika stron. A Peter do rozhisteryzowanych nie nale??a??; to ten typ, kt??ry du??o rozmy??la, zastanawia si�?, kalkuluje i potrafi dostrzega�? przer????ne niuanse.

Magia? C???? skrad??a moje serce powi�?zaniem z nauk�? i pewnym wielkim nazwiskiem. Ta naukowo??�? jest geekowska w taki najbardziej geekowy z mo??liwych sposob??w. Treningi, sposoby na rzucanie czar??w, samo mocy poznawanie; bardzo to przyjemnie by??o skrojone.

W�?tek romansowy… Hmm no niby by??, ale delikatny i  nienachalny. Stawia??am na inn�? relacj�?, ale ta kt??ra si�? urodzi??a, wydawa??a si�? by�? jednak t�? w??a??ciw�?.

Bywa??o wzruszaj�?co, czasem straszno, zdarza??o si�?, ??e gadatliwie. By??y pogonie, poszukiwania, walka, postrza??y i… Ugryzienia. By??o du??o i dobrze

CzaCzyta�?, bo czasem rzeki, cho�? niezwyk??e… Naprawd�? s�? rzekami…